A COLUMNA INVISIBLE

elenagallegoabad@hotmail.com (Elena Gallego Abad) — Mon, 11 Apr 2022 15:41:38 GMT

En catro liñas

COLUMNA:

—1 Arquitectura. Elemento xeralmente de forma cilíndrica, con moita máis altura ca diámetro, composto de base, fuste e chapitel, sobre o que se apoia o teito ou outras partes do edificio, aínda que ás veces se emprega só como adorno.

—2 Física. Forma máis ou menos alongada que adoptan os fluídos na súa subida.

—3 Xeometría. Conxunto de cousas dispostas en vertical, unha enriba doutra.

—4 Xornalismo. Cada unha das divisións verticais da páxina impresa dun periódico ou libro.

—5 Opinión. Sección fixa dun comentarista nun xornal.

—6 Milicia. Conxunto de soldados ou forzas militares dispostos en liña, uns detrás doutros.

—7 Anatomía. Conxunto das vértebras dispostas en fila e articuladas entre si, que forma o eixe do esqueleto dos animais vertebrados.

INVISIBLE:

—1 Que non pode ser visto.

—2 Sociedade. Profesional do xénero feminino que supera os 50 anos.

A COLUMNA INVISIBLE:

Espazo libre de opinión e/ou creación literaria en lingua galega no universo web da escritora e xornalista Elena Gallego Abad.

Superado o medio século, chegou o tempo de abrir unha fenda no baleiro da incomunicación social. Esta COLUMNA INVISIBLE configúrase coma un espazo de creación e opinión en galego, un universo disperso en perigo de extinción.

A festa dos manequíns

Tue, 01 Jun 2010 21:20:00 GMT

Decepción.

A realidade supera á ficción.

A utopía non é máis ca iso, unha utopía, andrómenas para crédulos.

A “xustiza universal” é unha expresión baleira. Vives mergullado no embuste, traballando para salvar un mundo ao que non lle importas.

Ti es absolutamente prescindible, só cumpre o teu número de conta. Asina aquí: hipoteca a corenta anos por quereres invadir a terra prometida.

Apago a televisión e decido pecharme na biblioteca, fronte a esta outra pantalla, buscando unha escapadela fronte á inxustiza.

Sei que non a hei de atopar deste xeito, pero desafogo.

Resoa na miña cabeza a música dos Golpes Bajos, aquel grupo vigués que pasou a formar parte da banda sonora da miña xeración.

“Rígidos los cuerpos
los maniquíes bailan.
Con el rojo de sus labios
y el brillar de su cabello.

Miradas de cristal
bajo el saxo envueltas.
Perfecciones en los rizos
sus gargantas secas.

Fiesta de los maniquíes,
no los toques, por favor…”

Así é como me sinto hoxe fronte á realidade dos asasinos intocables, como os manequíns da foto.
Non hai solución posible se a ninguén lle importa.
Alguén asubía unha música case esquecida. Lémbrala?

Festa dos manequíns, non os toques, por favor…